Tegelijkertijd roept die ontwikkeling een belangrijke vraag op:
Wanneer ben je eigenlijk voldoende toegerust om iemand te begeleiden in een psychedelische ervaring?
Want een psychedelische ervaring faciliteren is wat ons betreft niet iets wat je er af en toe even bij doet. Zeker niet wanneer mensen met diepere persoonlijke thema’s komen of wanneer er met hogere doseringen en intensere bewustzijnstoestanden wordt gewerkt.
Wij zien het als een vak.
En dat vak rust voor ons op een aantal pijlers.
1. Je moet het terrein zelf kennen — ook wat erna komt
Je kunt veel leren over psychedelica uit boeken, wetenschappelijke publicaties en opleidingen. Maar als facilitator begeleid je iemand in een fundamenteel andere staat van bewustzijn.
Dat vraagt wat ons betreft ook om doorleefde kennis.
Je moet zelf hebben ervaren wat het betekent wanneer je normale controlemechanismen wegvallen. Hoe sterk de neiging kan zijn om vast te houden. En waarom het loslaten van controle en het kunnen overgeven aan wat zich aandient zo’n belangrijk onderdeel van een psychedelische ervaring kan zijn.
Je moet weten hoe het is wanneer angst, verdriet, schaamte, boosheid, oude herinneringen of onverwachte gevoelens zich aandienen. Niet alleen vanuit de theorie, maar ook vanuit je eigen ervaring.
Maar daar houdt die eigen ervaring voor ons niet op.
Je moet ook zelf het proces ná de psychedelische ervaring kennen.
Wat gebeurt er wanneer een ervaring iets in je heeft blootgelegd wat je niet meer kunt wegstoppen? Wanneer je iets over jezelf hebt gezien, maar vervolgens ontdekt dat inzicht nog geen verandering is? Wanneer oude patronen gewoon weer terugkomen? Wanneer je moet onderzoeken wat een ervaring werkelijk betekent en wat je ermee wilt doen?
Dat is integratie.
Voor ons betekent persoonlijke ontwikkeling daarom dat je niet alleen zelf psychedelische ervaringen hebt gehad, maar ook serieus met de inhoud daarvan aan de slag bent gegaan. Dat je bereid bent geweest naar je eigen patronen, triggers, angsten en schaduwkanten te kijken. Dat kan via therapie, supervisie, lichaamswerk of andere vormen van diepgaand zelfonderzoek.
Want hoe kun je iemand begeleiden bij het integreren van een confronterend inzicht als je zelf nooit hebt ervaren hoe moeilijk het kan zijn om een inzicht daadwerkelijk in je leven toe te passen?
Waarom vinden we dat zo belangrijk?
Omdat je als facilitator jezelf meeneemt de ruimte in.
Wanneer jij ongemakkelijk wordt van iemands verdriet, angst, woede, stilte of verlies van controle, bestaat het risico dat je gaat interveniëren omdat jij de spanning niet kunt verdragen.
Een goede facilitator moet juist solide genoeg zijn om aanwezig te blijven.
Niet de ervaring willen sturen. Niet iemand willen redden. Niet vanuit eigen ongemak ingrijpen.
Je moet het veld kunnen dragen, juist wanneer iemand zich in een totaal andere staat van bewustzijn bevindt.
Soms is het belangrijkste wat je kunt doen: aanwezig zijn en het proces laten plaatsvinden.
En wanneer de ervaring voorbij is, begint een ander deel van het vak: iemand helpen onderzoeken hoe de ervaring een plek kan krijgen in het echte leven.
2. Eigen ervaring moet samengaan met gedegen theoretische kennis
Doorleefde ervaring maakt iemand nog geen professional.
Een facilitator moet ook begrijpen wat psychedelica doen, welke psychologische en fysiologische processen kunnen optreden, wat contra-indicaties en risico’s zijn, hoe set en setting van invloed zijn en hoe verschillende psychische kwetsbaarheden zich tijdens een ervaring kunnen manifesteren.
En minstens zo belangrijk: je moet kunnen herkennen wanneer een psychedelische ervaring juist niet passend is.
Daarvoor bestaan inmiddels verschillende opleidingen. Sommige zijn zeer grondig, zoals trajecten van ADEPT/Open Foundation, IPI en het Experiential Training Institute. Daarnaast bestaan er kortere opleidingen en cursussen, waaronder die van RINO.
Die ontwikkeling is logisch en waardevol, maar er is inmiddels ook een enorme variatie ontstaan in inhoud, diepgang, persoonlijke ervaring, supervisie en praktijkcomponent.
Als sector zullen we daarom steeds beter het kaf van het koren moeten leren onderscheiden.
Een certificaat zegt iets. Maar niet alles.
3. En dan beginnen de vlieguren
Theoretische kennis en eigen ervaring vormen een basis. Daarna moet je het vak in de praktijk leren.
Onder goede supervisie. Samen met ervaren collega’s. En door heel veel uren daadwerkelijk naast mensen te zitten.
Want geen twee psychedelische ervaringen zijn hetzelfde.
Iemand kan urenlang vrijwel stil liggen. Een ander kan in intens verdriet terechtkomen. Er kunnen herinneringen of herbelevingen ontstaan. Angst. Verzet. Extase. Verwarring. Lichamelijke ontlading. Of juist teleurstelling omdat de ervaring totaal anders verloopt dan iemand had verwacht.
Als facilitator moet je steeds opnieuw kunnen beoordelen:
Wat gebeurt hier?
Moet ik iets doen?
Of moet ik juist niets doen?
Dat vraagt ervaring.
Bovendien maakt het uit met welke substantie wordt gewerkt en in welke context. Het begeleiden van een ervaring met psilocybine-houdende truffels kent een andere dynamiek dan het werken met ketamine.
Ook individuele en groepsbegeleiding zijn wezenlijk verschillend.
Beide kunnen waardevol zijn en beide hebben hun eigen voor- en nadelen. Bij individuele begeleiding kun je volledig aansluiten op één persoon. In een groep ontstaat daarnaast een gezamenlijk veld waarin deelnemers elkaar bewust en onbewust kunnen beïnvloeden.
Dat vraagt weer andere vaardigheden van facilitators.
Daarom zijn vlieguren zo belangrijk.
4. De ervaring is niet het eindpunt
Misschien wel een van de belangrijkste misverstanden rondom psychedelica is het idee dat de ervaring zélf het werk doet.
Een indrukwekkend inzicht kan betekenisvol zijn.
Een emotionele doorbraak ook.
Het opnieuw ervaren van iets uit het verleden kan enorm veel losmaken.
Maar vervolgens komt wat ons betreft de belangrijkste vraag:
Wat ga je ermee doen?
Je kunt tijdens een ervaring glashelder zien dat je voortdurend over je eigen grenzen heen gaat. Maar durf je daarna ook daadwerkelijk nee te zeggen?
Je kunt diep voelen hoeveel afstand er is ontstaan tussen jou en je partner. Maar ga je het gesprek voeren dat je al maanden of jaren vermijdt?
Je kunt ineens doorzien dat je eigen behoefte aan controle je gevangen houdt. Maar wat doe je de volgende keer dat onzekerheid zich aandient?
Je kunt voelen hoeveel verdriet, boosheid of angst je al jaren bij je draagt. Maar ben je bereid daar na de ervaring verder mee aan de slag te gaan?
Je kunt ervaren wat werkelijk belangrijk voor je is. Maar welke keuzes ga je vervolgens anders maken in je relaties, je werk of de manier waarop je met jezelf omgaat?
Een inzicht tijdens een psychedelische ervaring kan in een paar uur ontstaan. Het integreren ervan in je leven kan maanden of zelfs jaren vragen.
Dat is waar integratie over gaat.
Een psychedelische ervaring kan iets zichtbaar of voelbaar maken wat daarvoor moeilijk bereikbaar was. Maar daarmee is het nog niet automatisch geïntegreerd in iemands leven.
In zekere zin begint daar het echte proces pas.
Ook daarom vinden we het essentieel dat facilitators zelf dat proces kennen. Niet alleen de psychedelische ervaring, maar juist ook het soms lange en confronterende proces van wat je vervolgens met die ervaring doet.
Hoe we daar binnen Magnolia naar kijken
Deze uitgangspunten zijn ook bepalend voor de manier waarop we onze verschillende programma’s hebben ingericht.
Magnolia Experience
Bij Magnolia Experience bieden we programma’s met psilocybine-houdende truffels aan voor mensen die vanuit persoonlijke ontwikkeling, nieuwsgierigheid of verdieping een psychedelische ervaring willen aangaan.
Experience is nadrukkelijk geen medische zorg. Er wordt geen diagnose gesteld en het programma is niet gericht op het behandelen van psychische of medische aandoeningen.
Dat betekent echter niet dat we de ervaring als een losstaand moment benaderen.
Er is screening, een uitgebreide voorbereiding, een begeleide ervaringsdag en integratie.
Magnolia Health
Bij Magnolia Health bieden we eveneens programma’s met psilocybine-houdende truffels aan.
Ook Health is geen medische zorg en geen behandeling.
Het verschil met Experience zit onder andere in de doelgroep en in de uitgebreidere medische screening en medische ondersteuning rondom het programma.
Binnen Health vindt vooraf een medische beoordeling plaats om te bepalen of deelname verantwoord is. De facilitator is een psycholoog of arts en gedurende de ervaringsdag is medische ondersteuning beschikbaar. Ook hier bestaat het programma niet alleen uit de ervaring. Screening, uitgebreide voorbereiding, de begeleide ervaringsdag en integratie vormen samen het programma. Integratie is expliciet bedoeld om betekenis te geven aan wat iemand heeft ervaren en om nieuwe inzichten daadwerkelijk naar het dagelijks leven te vertalen.
Magnolia Therapy
Bij Magnolia Therapy is de context fundamenteel anders.
Therapy is specialistische GGZ en daar is wél sprake van diagnostiek en behandeling door een multidisciplinair team.
Belangrijk daarbij is dat ketamine niet de behandeling is waar het programma omheen is gebouwd.
De kern is een intensief therapeutisch programma waarin we optimale condities creëren om herstel en verandering te bevorderen. Afhankelijk van wat bij iemand past, werken we onder andere met cognitieve gedragstherapie (CGT), Acceptance and Commitment Therapy (ACT), psychodynamische therapie en interpersoonlijke therapie (IPT).
Ketamine kan daarbij aanvullend en ondersteunend worden ingezet.
Binnen Magnolia Therapy werken we met zowel racemische ketamine als esketamine. Beide hebben invloed op de staat van bewustzijn. Juist die veranderde staat kan binnen een therapeutisch proces relevant zijn, maar staat wat ons betreft nooit los van het therapeutische werk ervoor, eromheen en erna.
Verschillende contexten, dezelfde verantwoordelijkheid
Experience, Health en Therapy zijn dus drie duidelijk verschillende proposities.
Experience en Health bieden programma’s met psilocybine-houdende truffels en zijn geen medische zorg. Health kent daarbij een uitgebreidere medische screening en medische ondersteuning.
Therapy is specialistische GGZ, waarin psychotherapie en andere therapeutische interventies de basis vormen en ketamine ondersteunend kan worden ingezet.
Die verschillen zijn belangrijk.
Want iemand die gezond en stabiel is en uit nieuwsgierigheid of persoonlijke ontwikkeling een ervaring wil aangaan, vraagt iets anders van een facilitator en van de setting dan iemand die ergens diep in vastloopt.
Naarmate de problematiek complexer is, de kwetsbaarheid groter en de bewustzijnsveranderende ervaring intensiever, neemt wat ons betreft ook de verantwoordelijkheid van degene die faciliteert toe.
Daarom komen we steeds terug bij dezelfde elementen:
screening, voorbereiding, deskundige facilitatie en integratie.
Psychedelica toegankelijk maken is relatief eenvoudig.
Een context creëren waarin iemand zich veilig genoeg voelt om controle los te laten, kunnen blijven staan wanneer een ervaring intens of moeilijk wordt, weten wanneer je wél en wanneer je juist níet moet interveniëren, en iemand daarna helpen om betekenis te geven aan wat er is gebeurd, is iets heel anders.
Daarvoor heb je theoretische kennis nodig.
Eigen ervaring.
Zelfonderzoek.
Supervisie.
En vooral heel veel vlieguren.
Dat is wat we bij Magnolia verstaan onder vakmanschap in het faciliteren van psychedelische ervaringen.
Benieuwd hoe we deze uitgangspunten binnen onze programma’s toepassen? Ontdek de verschillende trajecten van Magnolia.
